Alle meubels die dat nodig hebben zijn nu voorzien van passend "schoeisel". Mijn TV-stoel heeft voetbalsokken aan, en voor allemaal heb ik nog een verschoning. Dat is toch je ware huisvrouw!

Alle meubels die dat nodig hebben zijn nu voorzien van passend "schoeisel". Mijn TV-stoel heeft voetbalsokken aan, en voor allemaal heb ik nog een verschoning. Dat is toch je ware huisvrouw!

Heb een stukje geschreven, met kleine foto. Het is alleen allemaal zo traag dat ik het nog niet ge-upload krijg. Maar het komt! Plus meer stukjes die nu nog in mijn hoofd zitten.

Al mijn leven lang heb ik een moeizame relatie met mijn moeder. Ze was jurist en gaf les in staatsinrichting. Kinderen die bij haar in de klas zaten zeiden altijd tegen mij: "Ik wou dat ze mijn moeder was, zo'n leuk mens!" En dat is ze ook: ze heeft humor, veel fantasie, kan meeslepend vertellen en houdt erg veel van dieren.

Op school was dat natuurlijk geweldig, en ook thuis was het genieten als ze een goede bui had. Maar er waren andere kanten, waar ik het niet over wil hebben. De laatste jaren wilde ze niet dat ik haar kwam opzoeken. Bellen ging niet geweldig, omdat we voor je het wist ruzie hadden. Verschrikkelijk, ik als vredelievende 60-plusser ruzie met mijn stokoude moeder! Dus schreef ik haar brieven met plaatjes erin, foto's van de hond bijvoorbeeld, en dat vond ze leuk. Ik heb sinds 2008 ruim 100 brieven aan haar geschreven.

Ook mijn broer mag niet komen, en ook hij schrijft haar trouw twee A4-tjes geprint. Alleen mijn zus, met wie mijn broer en ik sinds 25 jaar geen contact meer hebben omdat zij ons niet wil zien, en net zo'n ongemakkelijke en trotse tante als mijn moeder, mag bij ma op bezoek. Een fijne, warme familie zijn we, dat merk je wel, echt gristelijk!

Vorige week werd ze 92 en weer wou ze niet dat ik kwam. En ineens dacht ik: ik ga gewoon! Ze zit nu in haar vierde tehuis in 12 jaar, want overal heeft ze problemen. De eerste drie huizen waren in Hilversum, dus nog goed te doen vanuit Lochem of Zutphen, maar nu zit ze in Edam.

Eerst was ze wat gexefrriteerd dat ik er was, maar ik ben gewoon gebleven. Uiteindelijk was ze erg blij en liet ze me met dingen helpen. Dat is heel moeilijk voor haar, want mijn moeder was vroeger echt heel erg mooi, werd door mijn vader op handen gedragen, en is daardoor zeer trots en ongemakkelijk. Dat ze zich moet laten helpen vindt ze eigenlijk maar niks.

Voor de tweede keer in mijn leven heb ik haar zien huilen. De eerste keer was bijna 60 jaar geleden, om de dood van een hond, die zich van zijn riem had losgerukt, de straat overstak en voor onze ogen (die van mijn moeder, mij, mijn broer en mijn zus) werd overreden. Nu was het omdat ze niet meer wist hoeveel postzegels er op een brief moeten. We zijn geen aanrakerige familie, zoenen elkaar niet en zo, maar ik had zo'n medelijden met haar, dat ik een arm om haar heen sloeg. Ik schrok ervan hoe broodmager ze was. Bert woog bijna niets meer in de maanden voor zijn dood, maar zij was zo mogelijk nog dunner.

Ik ga nu toch maar vaker naar haar toe.

Mijn vorige huis was zo klein, dat ik tuinstoelen als "eetstoelen" gebruikte, die ik weer als makkelijke stoelen gebruikte als ik bezoek had. Maar in dit huis heb ik veel meer ruimte, dus ik wilde toch wel graag stoelen bij de eettafel hebben. De Karwei had lekker goedkope die ook nog erg goed zitten. Die heb ik besteld, en maandag werden ze gebracht. Maar die harde houten poten op mijn mooie parket… Viltjes eronder plakken vind ik niet zo geslaagd, want die laten los. Dus wat te doen?

 
Wat googlen bracht me op een site met design: sokken voor je meubels. Wel erg duur, want tja, design moet je natuurlijk betalen. Maar het idee vond ik toch wel erg leuk, dus ik heb 16 paar witte babysokjes gekocht bij de HEMA en daarmee mijn 8 eetstoelen aangekleed (met voor elk een verschoning!). Hierboven en hieronder zie je het resultaat.

Ik ga  nu de tafels ook doen, en ik koop nog een ander kleurtje voor de bank.

 
Er is erg veel gebeurd sinds mijn laatste bericht. Zo zijn we eerst een weekje naar Egmond aan Zee geweest om te ontspannen voor de drukte zou losbarsten. Tycho was nog nooit op het strand geweest. Hij vond het zeer interessant. Hierboven heeft hij een confrontatie met een kraai in zee.

En nu zitten we hier comfortabel in mijn nieuwe huisje. Ik heb spierpijn in alles, tot mijn vingertoppen toe, dus vandaar nu nog geen echt verhaal, maar ik voel me hier thuis. En Tycho is erg vrolijk, dus kennelijk vindt hij het ook leuk.

Wordt vervolgd!

Elke keer als ik in Lochem moet zijn, neem ik alvast wat spullen mee naar het nieuwe huis. Ik verheug me erop om er te gaan wonen. Fijn is ook dat veel mensen blij zijn dat ik weer terugkom. Dat is toch altijd vleiend!

Lochem ligt aan de Berkel, en ik ben er net achter dat ik vlakbij mijn huis kan oversteken en dan met Tycho lekker langs het riviertje gaan lopen. Goed, meneer is de IJssel gewend, en die is spectaculairder, maar als je door loopt de stad uit, wordt het langs de Berkel op een wat intiemere manier steeds mooier, of je nou de oost- of de westkant neemt. En je kunt ook nog afslaan en een prachtige wandeling maken langs het Twentekanaal. Kortom, zelfs vlakbij mijn huis en aan de rand van het stadje ben je al meteen lekker buiten. Op de foto links zie je de Berkel vlakbij mijn huis.

Nu ben ik aan het pakken voor een weekje aan zee, even ontspannen met de hond voor het verhuizingsgeweld echt losbarst. Na de kerst gaat hij een dag of wat in het pension (waar hij het heel fijn vindt), en als ik hem kom halen wonen we in het nieuwe huis. 

Ik ben er nu van overtuigd dat 2011 een heel mooi jaar gaat worden voor ons. En dat wens ik jullie natuurlijk ook allemaal toe, al is het wat vroeg! De bewolkte hemel hieronder is trouwens niet symbolisch bedoeld! Ik vind dit gewoon een mooie foto van de IJssel (deze zomer gemaakt).

Vanmiddag om 16 uur huizen gekeken. Een van de vier was al verhuurd (de praktijkruimte in het park). Over waren het boerderijtje in het bos en twee nieuwbouwwoningen in een hofje. We begonnen in  de nieuwbouw, een huis dat iets meer dan een jaar oud is, en bewoond door een echtpaar van in de 70. Toen ze de deur open deden wist ik het al meteen: dit is het. Leuke doorkijk, gezellige woonkeuken, midden in het huis een binnenplaatsje met een marmeren tafeltje waarop een hortensia. Bovendien hadden ze ook veel boeken en een piano. Niet dat dat er iets toe doet, maar voor mij was het klaar.

Ik geloof dat de makelaar (een kind van tegen de 30) het nogal maf vond, maar nadat we het andere huis hadden bekeken zei ik dat ik de zaak rond wilde maken met de verhuurders van huis 1. Het tweede huis was nog niet bewoond geweest, en dat moest dus nog helemaal ingericht worden. Als huis 1 lelijk gestoffeerd was geweest, had ik huis 2 nog wel overwogen. Maar nu leek me dat onzin. De bezichtiging van het boerderijtje hebben we afgezegd. Ik was wel nieuwsgierig, maar tijdelijk ergens wonen wil ik niet als het niet absoluut noodzakelijk is. Bovendien hoorden we dat door de storm er bijna niet te komen was: omgewaaide bomen die op diverse punten de weg versperden. (Het was later nog heel lastig om thuis te komen.)

De makelaar vertrok, en ik heb met de bewoners onderhandeld over de overname. We hebben er een glas wijn op gedronken, en nu ben ik van veel spanning af.

Er is nog xe9xe9n maar: men kan mij op financixeble gronden weigeren als huurder, want als zelfstandig ondernemer heb ik geen vast inkomen. Aan de andere kant heb ik in mijn lange leven tot en met 2007 nooit schulden gehad. De schulden die ik nu heb zijn klein en privxe9, dus nergens vastgelegd. En na 14 januari kan ik zonder meer aan de financixeble eisen voldoen (plus mijn laatse schulden betalen), dus het zal wel meevallen. Ik heb een uitstekende financieel adviseur, een vrouw, die mij al een lening heeft aangeboden toen dit huis verkocht was. Ik vond het op dat moment niet nodig, maar nu is het handig, dus ik bel haar morgen, zodat ik de zaak rond kan maken.

Eindelijk rust!
En: vandaag gaat de 18e week van mijn dieet in en ik ben 16 kilo kwijt. Zo!

Om aan een leuk huurhuis te komen, laat ik me sinds begin september onder meer informeren via huizenzoeker.nl.

De afgelopen dagen voor het eerst kwamen er mogelijkheden binnen die interessant zijn xe8n bij mijn portemonnee passen. Bij twee ervan gaat het om tijdelijke bewoning, dus niet ideaal, want dan moet ik na een paar maanden weer verhuizen. Aan de andere kant: het ene is een boerenhuisje in het bos (geweldig!) en het andere een ex-praktijkruimte die als huis wordt verhuurd, heel veel m2 voor weinig geld, en dan ook nog in een prachtige omgeving. Hier kan ik de zaak ook makkelijk aan huis hebben.

Vandaag kreeg ik info over twee huizen waarvan ik het bestaan niet kende: bouwjaar 2008, prijs binnen mijn budget, vlakbij het water gelegen, op loopafstand van het centrum, voor onbeperkte tijd te huur. Beide huizen zijn een kwart groter dan mijn huidige woning, zodat ik ook mijn zaak aan huis kan hebben. De straatnaam lijkt op die waar ik zo lang met Adri heb gewoond, dus ik ben heel bijgelovig en hoop dat een van die twee het wordt. Niet zo romantisch als het boerenhuisje, maar wel praktisch, want permanent.

Ik heb via funda alvast een bezichtigingsaanvraag ingestuurd voor allevier. Ben heel benieuwd.

Sinds 13 jaar heb ik een vriendin die heel veel voor me betekent en die veel voor me heeft gedaan. Voor dit stukje noem ik haar Lilian.

De laatste maanden wijst ze me voortdurend op mijn tekortkomingen, want als vriendin voelt ze zich verplicht me daarover te bekritiseren.
Nu ben ik iemand die fouten open en eerlijk toegeeft, en naar kritiek luistert. Zo gaf ik onmiddellijk toe dat ik inderdaad erg druk kan praten. Dan zou je zeggen: nou is het klaar. Maar nee, daarna ging ze er nog eens uitvoerig op door dat ik wel luister, maar toch vooral ook erg egocentrisch ben, etc., etc.
Ik ging er niet tegenin en liet het over me heen komen. Maar de afgelopen maanden merkte ik dat ik veel last had van haar opmerkingen. Ook zakelijk bleek het me te bexefnvloeden, ik voelde me geremd.

Zelf bekritiseer ik mensen niet. Lilian heeft een groot, warm hart, is hartelijk en loyaal. Maar ook is ze een dominante, drukke vrouw met uitgesproken zwart-wit-standpunten. Dat hoort bij haar, ik vind het wel komisch, en als het om iets principieels gaat waarover ik het niet met haar eens ben, dan hebben we een fikse discussie. In al die jaren heeft dat nooit problemen gegeven. Maar haar bekritiseren om die eigenschap, nee, dat heb ik nooit gedaan en zal ik ook nooit doen.

Vorige week maakte ze van een incidentje waarvoor ik me uitgebreid had verontschuldigd, weer een halszaak. Het ging niet om een onoplettend moment, nee, mijn karakter was in het geding.
En toen had ik het ineens gehad. We zouden met een groepje naar een concert gaan, maar ik heb afgezegd met de opmerking dat ze me nu te ver ging, dat haar voortdurende kritiek me erg onzeker maakt en dat ik haar daarom een poosje niet meer wilde zien.

Lilians reactie was onder meer: "Natuurlijk maakt mijn kritiek je niet onzeker. Discussie gesloten. Je bent mijn vriendschap niet waard. Your loss."
Ik vind dat erg arrogant. Of zie ik dat fout?
En: moet je goede vrienden bekritiseren, is dat een teken van vriendschap?